14-06-17

TANTE MIA (1931-2017)

 

CORSENDONCK06005b_Fotor_Fotor.jpg

 

Tante Mia (1931-2017)

Een tante Mia-hebben is weinigen gegeven, maar zij die haar bij leven en werken (en vooral bij algehele ontspanning) gehad hebben, zullen haar afwezigheid als iets onwezenlijks ervaren.
Tante Mia.

In het begin van ons leven, ik spreek nu over het leven van broer Erik en mezelf, was zij de grote zus. Nog op kostschool in Oosterloo kwam zij met goede vriendin Paula Verfaille (mijn allereerste lief!) bij ons binnenvallen, ging met ons wandelen, zong vurig mee over de blonde kleinen nabij de veldkapel, en was onze toeverlaat in de onvergetelijke oervakantie in Corsendonck waar wij in de toenmalige ruïnes van de priorij verbleven en omgeven door boerderijdieren en pauwen eindeloze prachtige dagen van onze vroege kindertijd doorbrachten.
Zij en Paula organiseerden talloze uitstappen in de weelderige natuur. Op een van de enkele foto’s die er zijn overgebleven zie je een jolig meisje met staartjes rechts van de kinderen waarbij de twee jochies van het jonge onderwijzerspaar terwijl moemoe zacht glimlachend zich blootvoets heeft neergezet op het picknick-deken. Arcadia. Tot en met. (1949-1950)

CORSENDONCK002b_Fotor_Fotor.jpg

Wij begonnen aan ons schoolleven In Sint-Victor en zij werd maatschappelijk werkster, sociaal assistent heette dat toen.
Ik weet dat ik wel eens een briefje van haar kreeg vanuit de Korte Begijnenstraat waar haar kantoor was gevestigd, gewoon voor de lol want ze moest haar post niet frankeren en kon dus naar hartelust met ons corresponderen.
Ze leerde nonkel Guy Van H. kennen en ze openden een winkel in modern design en verlichting, het Atelier, in de Herentalsstraat.
Mocht ik bij afwezigheid als eens de Van H-boekenwinkel ‘de Violiere’ openhouden in de Mermansstraat, een paradijs voor iemand die van lettertjes hield, we waren vlug vaste gasten in het Atelier waar ik menig klant bediend heb met mooie spullen die nu als ‘modern’ antiek over de toonbank gaan.
Boeken en het nieuwe design, je kon je geen mooiere jeugd voorstellen om maar te zwijgen van haar en nonkel Guy’s gezelschap.
Later bewoonden ze ook nog een mooi herenhuis in de Schulstraat in Antwerpen waar ze hun toonzaal hadden.
Intussen puber werd dat wel eens een toevluchtsoord als ik thuis mijn draai niet kon vinden en ik uitkeek naar een luchtiger bestaan.
In de Schulstraat draaide Brassens met ‘les bancs publiques’ op de hypermoderne Braun pick-up, waren de ruimtes met het modernste van het moderne meubel ingericht en heerste er meestal een vrolijke chaos.
‘Guido, ge moet u dat allemaal niet aantrekken, hoor ik haar nog zeggen’, en als therapie voor het puberend bestaan nam ze me mee naar ‘les vacances de monsieur Hulot’ waarmee beter dan welke levensles ook het dagelijks gedoe een heel andere kleur kreeg.
Je moest van haar geen preken of wijze lessen verwachten.  Je kreeg ze voorgeschoteld in natura. Het leven diende om geleefd te worden. En dat deden zij, Guy en Mia. In het veelvoud.

 

P2180004.jpg

Zo heb ik haar ook later gekend.  Een bruisende geest, nooit te goed om in te springen bij wie of wat dan ook, met een heerlijke ondersteboven-kijk op de wereld, maar ook met veel weemoed zeker toen Guy uit haar leven verdween.
Wandelend met nonkel Guy, enkele jaren voor zijn dood, vertelde hij dat het geen gemakkelijk leven was geweest met haar, maar dat hij het anderzijds  niet had willen missen.
Als Mechelaars kwamen we minder met haar in contact maar bij de laatste familie-bijeenkomst enkele jaren terug was zij opnieuw de drijvende kracht en had ze zelfs voor ons kleinkind een heerlijk gevulde chocolade kever meegebracht.

Mijn zusjes en broer hebben vast als Turnhoutenaars  zeker nog meer intense ervaringen van haar vriendschap. Wie haar lief was kon in haar ogen geen kwaad doen.
Ook in moeilijke omstandigheden kreeg ik van haar wel eens een briefje en ik kom woorden tekort om te zeggen hoe veel moed en kracht ik uit die lieve woorden heb geput.
Het zal ook niet voor niets zijn dat het deze dagen zo warm en zomers is.  Klimaatopwarming?  Vergeet het.  Het is haar werk, haar bestaan dat zich verlengt in onze levens en in de levens van degenen die haar voorgingen.
Nu organiseert ze hierboven een grote picknick met al degenen die ze in haar aardse leven mocht kennen. Ge kunt dan wel god-in-de-hemel zijn hoor ik haar zeggen, maar aub een beetje goed weer voor de volgende dagen zodat ze hieronder ook kunnen meevieren.
En ik zing met Brassens uit ‘les bancs publics’

‘Les amoureux qui s'bécott'nt sur les bancs publics
Bancs publics, bancs publics
En s'fouttant pas mal du regard oblique
Des passants honnêtes
Les amoureux qui s'bécott'nt sur les bancs publics
Bancs publics, bancs publics
En s'disant des "Je t'aime" pathétiques
Ont des p'tit's gueul' bien sympatiques.’

Dankjewel tante Mia, blijf in ons arme-mensenhart wonen en rammel met de wereld en s’fouttant pas mal du regard oblique des passants honnêtes’!

 

 

10:58 Gepost door indestilte

De commentaren zijn gesloten.