28-08-17

JOS MARTENS (1919-2017)

Scan 5.jpg

 

Vader, onze vader?

'Groots en meeslepend wil ik leven, hoort ge dat, vader, moeder, wereld, knekelhuis!"
Deze legendarische versregel van Hendrik Marsman leek hem wel op het lijf geschreven.
In figuurlijke zin heeft hij altijd met een dubbele hartslag geleefd: in elke hartklop van
hemzelf klopte ook die van zijn moeder, die kort na zijn geboorte haar leven in hem
achterliet. Misschien is hij daarom zo oud mogen worden, ook al herkende hij de laatste jaren
zichzelf steeds meer in de woorden van Willem Elsschot:
"Ik word aan 't oud zijn niet gewend, de lichtelaaie die 'k heb gekend
zit nog te diep in mijne knoken en blijft mij dag en nacht bestoken…"

Maar tot in zijn laatste dagen gaf vader te kennen:
"Dokter, ik zeg het u maar: ik leef nog altijd graag, hé!"
Zoals hij ook is blijven herhalen:
"Het was geen gemakkelijk leven, maar wel een boeiend. En ik heb veel geluk gehad."

Geen vuur is hem ooit te heet geweest, geen rook die hij niet heeft weten te snijden,
geen brandend kooltje dat hij niet wist tegen te houden: vader was onze vonkenvanger.
Ook zonder strak pak, onze superman. En altijd op goede voet gestaan met de Eeuwige
Seconderwijzer. Het tikken van de klok heeft nu zijn hartslag overgenomen.
Gouden haantje op de toren, zie de nacht breekt aan,
maar boven in het ochtendgloren heeft nooit zo fier een haan gestaan.

Er is meer tussen hemel & aarde dan met ooit zal kunnen vermoeden?
Zo ook tussen u & ons, liefste vader.

 

foto: Jan Martens

tekst: Marie Martens

 

13:12 Gepost door indestilte

De commentaren zijn gesloten.